Generaties in samenzijn

G

Een reflectie op Asian Celebration van dansgezelschap Don’t hit mama

Afgelopen weekend was de laatste live-stream dansvoorstelling Asian Celebration van Don’t hit mama te zien. Hoewel ik deze performance met ‘Aziatische invloeden en post-koloniale sporen’ graag in het theater had willen zien, was het stiekem ook leuk om een ‘avondje uit’ gezellig in de huiskamer te vieren.

Het was ontroerend om te ervaren dat het gevoel van samenzijn via het scherm nog ontzettend voelbaar was. Mijn eigen huiskamer smolt samen met de huiskamer op het beeld, waar herinneringen werden gedeeld in alle openheid, kwetsbaarheid en menselijkheid. Een huiskamer setting is iets wat we normaal gesproken niet als opmerkelijk beschouwen, maar in de context van de lockdown die nog steeds van kracht is in Nederland, kreeg dit ineens een andere lading.

De verteller nam je mee naar verschillende anekdotes en herinneringen van de performers. Van de migratie vanuit Indonesië naar Nederland, tot het proberen te settlen in een nieuw land. Door de combinatie van tekst en beweging ontstond er als het ware een dialoog met de verschillende solisten. Enerzijds ingetogen met serene Indonesische hofdans met sierlijke handbewegingen dat werd neergezet tegen meer krachtige dans met hip hop, locking en met speelse armbewegingen die ook zo uit Japanse anime konden komen.

Momenten van worsteling werden soms luchtig en met humor neergezet, maar ook met de voelbare pijn ,die even goed aanwezig was. De moeite die het kost om te bewegen tussen verschillende culturen, ontdekken dat je een andere huidskleur hebt, het ervaren van racisme en het gevoel van buitensluiting kwam heel duidelijk naar voren in de verhalen en kwam tot uiting in dans.

Grote rollen met afgedrukte foto’s werden op inventieve manieren ingezet gedurende de hele voorstelling; als tapijt, als warme deken om de schouders of het creëren van een nieuwe plek. Door dit speels gecreërde fotoalbum ontstond er een intiem toneelbeeld, dat een ode was aan de familie en de kostbare herinneringen. Het maakte zo zichtbaar hoe het verleden nog steeds onderdeel is van het heden: als ondergrond, als bouwsteen van je eigen plek en bestaan, als flarden van herinneringen en de bloedlijn die in ieder aanwezig is.

De muziek nam je mee naar Aziatische sferen en bracht je naar iets van lang geleden, dat tegelijkertijd aanvoelde als heel dichtbij. Geruststellende Gamelan werd gecombineerd met diepe beats en borduurde voort op het spel en de verbinding die het verleden en heden hebben.

Zowel door de muziek als sommige verhalen die herkenbaar waren, werden mijn Indonesische roots voor even aangewakkerd. Flarden van gebeurtenissen die ik via mijn familie hoorde over Japanse kampen, Burma-spoorlijn of de migratie terug naar Nederland en de moeite van hen om weer een leven op te bouwen, kwamen voor even tot leven en konden een plekje krijgen binnen het verzachtende muzikale element.

Door het zien van deze voorstelling kon mijn hart alleen maar smelten.

Het is een herinnering aan wat samen zijn nu eigenlijk betekent. Speels, open, zonder oordeel, zonder voorwaarden, zonder verwachtingen, zonder agenda, zonder enig belang, zonder het krijgen van erkenning, zonder pretentie, maar vooral in het moment, met zowel plezier, als verdriet, of frustratie en woede.

Het is een herinnering aan het cultiveren van menselijkheid, de ander echt probeert te begrijpen en echt te luisteren naar elkaars verhalen.

Het is een herinnering aan een ieder om elkaar daar te ontmoeten in dat samen zijn, diep te kunnen verbinden, zodat ieder een gelijkwaardige plek heeft op deze aardbol die we allemaal verdienen.

Yolanda van Welij

Meer info:
https://donthitmama.nl

About the author

Add comment

By Yonigi